Nabożeństwo Czerwcowe!!!

Serce Jezusa - 03 - Obraz religijny

Koniec XVIII wieku i pierwsza połowa wieku XIX były okresem systematycznego niszczenia przez zaborców Kościoła na ziemiach polskich. W wyniku tych działań Kościół znalazł się w sytuacji głębokiego kryzysu, praktycznie nie było mowy o jakichś twórczych działaniach na rzecz jego umocnienia i rozwoju. Nowe idee zaczęły rodzić się jedynie na emigracji i powoli na nowo docierały na ziemie polskie. Także kult Najświętszego Serca Jezusa był elementem życia kościelnego, który zaborcy zdecydowanie zwalczali, przede wszystkim ze względu na to, że przypominał on o powszechności Kościoła i znaczeniu jego wymiaru widzialnego, którego centrum jest rzymska Stolica Apostolska.

Za moment przełomowy w odnowieniu kultu Serca Jezusa na ziemiach polskich należy uznać pierwsze nabożeństwo czerwcowe ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, które zostało odprawione 1czerwca 1857 r. staraniem sióstr wizytek Marii Kajetany Łukaszewiczówny (1834-1925) i Marii Józefy Świerkowskiej oraz ks. Stanisława Ulaneckiego (1818-1874) w kościele Sióstr Wizytek w Lublinie. Nabożeństwo odprawił uroczyście ks. bp Walenty Baranowski (1805-1879). W zakończeniu tak zainaugurowanych nabożeństw czerwcowych uczestniczył ordynariusz lubelski ks. bp Wincenty Pieńkowski (1786-1863). Siostra Łukaszewiczówna uczestniczyła również w opracowaniu modlitewnika „Miesiąc Serca”, który został wydany w 1857 i 1863 roku. W niespełna dwa lata później, 19 kwietnia 1859 r., nabożeństwo dekretem Papieża Piusa IX zostało zatwierdzone dla całej Polski i łączyło się z nim wiele odpustów. Dużą rolę w uzyskaniu tego dekretu odegrał ks. Ulanecki. Gdy sytuacja polityczna zmusiła go do opuszczenia Polski, jego miejsce zajął i podjął dzieło szerzenia kultu Serca Jezusowego ks. Władysław Daniewski, wikariusz w katedrze lubelskiej. Warto wspomnieć, że 8 maja 1873 r. Papież Pius IX rozszerzył nabożeństwo czerwcowe ku czci Serca Jezusa na inne kraje. Mimo więc niesprzyjającej sytuacji Polacy nadal uczestniczyli w szerzeniu czci Serca Jezusa w Kościele, w czym niewątpliwie należy podkreślić działalność animacyjną s. Marii Kajetany Łukaszewiczówny. Jej życie i działalność zasługiwałyby na przypomnienie i szersze opracowanie.

Wśród wybitnych propagatorów kultu Najświętszego Serca Jezusowego należy następnie wymienić ks. Stanisława Stojałowskiego (1845-1911). Ten kapłan wniósł wkład w rozwój kultu Serca Jezusowego na terenie Galicji, ściśle łącząc go z zachętami do odnowy w duchu tego kultu życia społecznego, szczególnie w środowiskach wiejskich. Drukował między innymi ulotki zatytułowane „Apostolstwo Serca Jezusowego, czyli Związek Katolicki dla tryumfu Kościoła i dusz zbawienia”. Były to tzw. kartki intencyjne, z których narodził się „Posłaniec Serca Jezusowego”, wydawany do dnia dzisiejszego. Ksiądz Stojałowski kierował między innymi Apostolstwem Modlitwy, szerzącym kult Serca Jezusa.

Ważnym momentem w propagowaniu kultu Serca Jezusa na ziemiach polskich było dokonane przez księdza Prymasa Mieczysława Ledóchowskiego oddanie diecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej Sercu Jezusa. Święty Józef S. Pelczar założył także w 1894 r. Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego (siostry sercanki). Skoncentrowanie się na miłości Chrystusa wyrażonej w Jego Sercu określa profil duchowy tego zgromadzenia zakonnego.

Ważną rolę w rozwoju i propagowaniu kultu Serca Jezusa odegrali także inni wybitni kapłani polscy. Na szczególne docenienie zasługuje bł. Honorat Koźmiński (1829-1916), który wyznawał: „Serce Pana Jezusa stało się nam głównym bodźcem, ogniskiem, siłą i pobudką do pracy nad zbawieniem bliźnich”. Dla realizowania tego celu w wymiarze kościelnym i społecznym założył Zgromadzenie Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Błogosławiony Honorat zwracał bardzo mocno uwagę na wymiar wynagradzający i pocieszający w kulcie Serca Jezusa. Wzywał więc: „Pocieszajmy Serce Pana Miłością i ofiarą”. Wielu innych kapłanów włączyło się ofiarnie w propagowanie kultu Serca Jezusa, a potwierdzeniem tego faktu są liczne publikacje przeznaczone na nabożeństwo czerwcowe, w których ukazują sens czci okazywanej Sercu Jezusa oraz w jego duchu podają propozycje formowania życia religijnego w wymiarze osobistym i społecznym. Cała ta wielka praca zasługiwałaby na porządkujące opracowanie i upowszechnienie, abyśmy w większym stopniu byli świadomi, jak wiele zawdzięczamy dzisiaj minionym pokoleniom gorliwych czcicieli Serca Jezusa.

Z doświadczeń propagowanego w tamtym czasie kultu Serca Jezusa wyrosła także św. Urszula Ledóchowska (1865-1939), która należy do najwybitniejszych czcicielek Serca Jezusa w Polsce, a zwieńczeniem jej osobistych doświadczeń jest założenie w 1920 r. Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Rysem charakterystycznym jej duchowości jest oddawanie czci Sercu Jezusa w ścisłym związku z kultem Najświętszego Sakramentu. Jej pisma duchowe, w których łączy te dwa aspekty pobożności, należą do najwznioślejszych pism mistycznych, jakie zostawili po sobie czciciele Serca Jezusa. Szkoda, że są one tak mało znane i propagowane.

Akt oddania Polski Sercu Jezusa z 27 lipca 1920 r. Aktem czci Serca Jezusa, który poniekąd zwieńcza wszystkie te przejawy kultu, na które zwróciliśmy tutaj uwagę, jest akt, którego dokonał Episkopat Polski na progu niepodległego bytu Rzeczypospolitej Polskiej i w obliczu napadu na nią bolszewików. 27 lipca 1920r. biskupi zebrani na Jasnej Górze poświęcili Polskę Najświętszemu Sercu Jezusa. Akt ten zasługuje na przytoczenie w całości:

„Najświętsze Serce Jezusa, oto my, biskupi polscy, zebrani u stóp Majestatu Twego, w Najświętszym Sakramencie ukrytego, poświęcamy siebie, duchowieństwo i wszystkich wiernych diecezji naszych, cały kraj i Ojczyznę naszą Twojemu Boskiemu Sercu. W chwili, gdy nad Ojczyzną i Kościołem gromadzą się chmury ciemne, gdy wróg zagraża granicom naszym, szerząc mord i pożogę, bezczeszcząc świątynie, prześladując kapłanów, wołamy jak niegdyś uczniowie Twoi zaskoczeni burzą na morzu: Panie, ratuj nas, bo giniemy. I jak niegdyś wyciągnąwszy prawicę jednym słowem uspokoiłeś burzę, tak oddal, Panie, teraz od nas grożące nam niebezpieczeństwo. Wyznajemy wprawdzie w pokorze, że niewdzięcznością naszą i grzechami zasłużyliśmy na Twoją karę – ale przez zasługi naszych świętych Patronów, przez krew męczeńską przelaną dla wiary przez braci naszych, za przyczyną Królowej Korony Polskiej, Twojej Rodzicielki, a naszej ukochanej Matki Częstochowskiej, błagamy Cię, racz nam darować nasze winy i przemień serca nasze na wzór Twojego Boskiego Serca; przemień nas potęgą łaski Twojej wszechmocnej, z obojętnych i letnich uczyń nas gorliwymi i gorącymi, z małodusznych mężnymi, i spraw, abyśmy już wszyscy odtąd trwali w wiernej służbie Twojej i nigdy Cię nie opuścili. A my, biskupi polscy, idąc śladami poprzedników naszych, którzy pierwsi prosili o zaprowadzenie Mszy świętej do Twojego Serca, przyrzekamy Tobie, Najświętsze Serce Jezusa, w tej uroczystej chwili, że będziemy szerzyli wśród wiernych, a zwłaszcza w seminariach duchownych nabożeństwo do Boskiego Serca Twego i zachęcali rodziny, aby się poświęcały Twojemu Sercu. Najświętsze Serce Jezusa, przyjmij nas, choć niegodnych, i pobłogosław nam, naszym diecezjom i całej naszej Ojczyźnie. Amen”. ks. Janusz Królikowski 

Artykuł opublikowany na stronie: https://www.naszdziennik.pl/wiara-kosciol-w-polsce/107557,kult-serca-jezusowego-w-polsce.html

Loretto

Uaktualnienie z 28 sierpnia 2020 roku: 

Figura Matki Bożej Loretańskiej

Konferencja Episkopatu Polski zatwierdziła 28 sierpnia 2020 r. polskie tłumaczenie trzech nowych wezwań Litanii loretańskiej. Są to wezwania: „Matko miłosierdzia”, „Matko nadziei”, „Pociecho migrantów”.

Nowe wezwania Litanii loretańskiej, wprowadzone w języku łacińskim przez Stolicę Apostolską 20 czerwca 2020 r., będą odtąd brzmiały w języku polskim „Matko miłosierdzia” (po „Matko Kościoła”), „Matko nadziei” (po „Matko łaski Bożej”), „Pociecho migrantów” (po „Ucieczko grzesznych”). Odnośnie do wezwania „Matko miłosierdzia”, które w polskiej wersji Litanii już było w użyciu po wezwaniu „Matko łaski Bożej”, odtąd będzie znajdować się w nowym miejscu. 

Poniżej teks Litanii loretańskiej po wprowadzonych zmianach: 

Litania Loretańska

do Najświętszej Maryi Panny

Kyrie, elejson. Christe elejson. Kyrie elejson.

Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.

Synu, Odkupicielu świata, Boże,

Duchu Święty, Boże,

Święta Trójco, Jedyny Boże,

 

Święta Maryjo, módl się za nami.

Święta Boża Rodzicielko,

Święta Panno nad pannami,

Matko Chrystusowa,

Matko Kościoła,

Matko miłosierdzia,

Matko łaski Bożej,

Matko nadziei,

Matko nieskalana,

Matko najczystsza,

Matko dziewicza,

Matko nienaruszona,

Matko najmilsza,

Matko przedziwna,

Matko dobrej rady,

Matko Stworzyciela,

Matko Zbawiciela,

Panno roztropna,

Panno czcigodna,

Panno wsławiona,

Panno można,

Panno łaskawa,

Panno wierna,

Zwierciadło sprawiedliwości,

Stolico mądrości,

Przyczyno naszej radości,

Przybytku Ducha Świętego,

Przybytku chwalebny,

Przybytku sławny pobożności,

Różo duchowna,

Wieżo Dawidowa,

Wieżo z kości słoniowej,

Domie złoty,

Arko przymierza,

Bramo niebieska,

Gwiazdo zaranna,

Uzdrowienie chorych,

Ucieczko grzesznych,

Pociecho migrantów,

Pocieszycielko strapionych,

Wspomożenie wiernych,

Królowo Aniołów,

Królowo Patriarchów,

Królowo Proroków,

Królowo Apostołów,

Królowo Męczenników,

Królowo Wyznawców,

Królowo Dziewic,

Królowo wszystkich Świętych,

Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta,

Królowo wniebowzięta,

Królowo różańca świętego,

Królowo rodzin,

Królowo pokoju,

Królowo Polski,

 

 

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

 

Błogosławieństwo na stół wielkanocny

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO STOŁU PRZED UROCZYSTYM POSIŁKIEM W NIEDZIELĘ ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO

(„Obrzędy błogosławieństw dostosowane do zwyczajów diecezji polskich”, t. 2, Katowice 2001, nr. 1347-1350)

Ojciec rodziny lub przewodniczący zapala świecę umieszczoną na stole i mówi: Chrystus zmartwychwstał. Alleluja.

Wszyscy odpowiadają: Prawdziwie zmartwychwstał. Alleluja.

Następnie ktoś z uczestników odczytuje tekst Pisma Świętego. 1 Tes 5, 16-18:

Zawsze się radujcie. Bracia i siostry, posłuchajcie słów świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan. Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie. W Każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. Albo: Mt 6, 31 ab.32b-33: Nie troszczcie się zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? Bracia i siostry, posłuchajmy słów Ewangelii według świętego Mateusza. Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie troszczcie się zbytnio i nie mówicie: co będziemy jeść? co będziemy pić? Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane”.

Po odczytaniu tekstu przewodniczący mówi:

Módlmy się. Z radością wysławiamy Ciebie, Panie Jezu Chryste, który po swoim zmartwychwstaniu ukazałeś się uczniom przy łamaniu chleba. Bądź z nami, kiedy z wdzięcznością spożywać będziemy te dary, i jak dzisiaj w braciach przyjmujemy Ciebie w gościnę, przyjmij nas jako biesiadników w Twoim królestwie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

Po posiłku ojciec rodziny lub przewodniczący mówi: Uczniowie poznali Pana. Alleluja

Wszyscy: Przy łamaniu chleba. Alleluja.

Ojciec rodziny lub przewodniczący mówi:

Módlmy się: Boże, źródło życia, napełnij nasze serca paschalną radością i podobnie jak dałeś nam pokarm pochodzący z ziemi, spraw, aby zawsze trwało w nas nowe życie, które wysłużył nam Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie i w swoim miłosierdziu nam go udzielił. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Wszyscy: Amen.

Wielki Post

Znalezione obrazy dla zapytania środa popielcowa 2015

Okres czterdziestu dni

Wielki Post trwa 40 dni. Jest to liczba symboliczna na oznaczenie specjalnego czasu przygotowania na rzeczywiste spotkanie z Bogiem. Człowiek, z racji swojej małości i grzeszności, potrzebuje stanąć przed Bogiem odpowiednio przygotowany, a do tego potrzebny mu jest najpierw czas. Prorocy długo przygotowywali się na spotkanie z Bogiem, szczególnie wtedy, kiedy czekała ich ważna do spełnienia misja. Mojżesz przez 40 dni i nocy przebywał na górze Synaj poszcząc, by otrzymać wreszcie tablice 10 przykazań. Eliasz, mocą pokarmu niebieskiego, szedł przez 40 dni i 40 nocy aż do Bożej góry Horeb, by doświadczyć spotkania z Bogiem w postaci cichego poszumu wiatru. Nawet pogańscy Niniwici, dzięki pracy Jonasza, potrafili przez 40 dni pościć, by przebłagać Boga i przekonać Go do ocalenia ich miasta od zagłady. Tym bardziej Jezus, idąc za przykładem tego symbolicznego znaku, udaje się na pustynię, by przez 40 dni przygotować się do swojej misji zbawczej. Każdy z nas w okresie Wielkiego Postu otrzymuje więc swoje 40 dni, czas na przygotowanie do szczególnego spotkania z Bogiem w tajemnicy zbawienia

Przebywanie na pustyni

Okres 40 dni przygotowania na spotkanie z Bogiem ma również szczególne miejsce: na pustyni, z dala od zgiełku świata i jego uciech, tzn. w ciszy, tam, gdzie rzeczywiście można Boga usłyszeć w głębi swojego serca. Oddalenie pustynne, niekoniecznie musi oznaczać dokładnie pustynię. Chodzi raczej o każde miejsce odosobnienia, które bardziej sprzyja temu spotkaniu. Prorocy i rzesze świętych z reguły wybierali pustynie, gdzie z powodu braku pokarmu i wody, doświadczali swojej niewystarczalności, a tym samym głębszego pragnienia Boga. Taki jest również przypadek Jezusa, który po ludzku chce nam pokazać, gdzie najpierw należy szukać Boga: z dala od zgiełku świata w głębokiej ciszy własnego serca. Tę pustynię czy oddalenie musimy sobie zapewnić sami, żyjąc z dala od hulanek i zabaw tego świata.

Posypanie głowy popiołem

Gest posypania głowy popiołem jest pierwszym momentem i znakiem wejścia człowieka na drogę spotkania z Bogiem. Przebywanie na pustyni, by nie było jałowe, wiąże się najpierw z przyjęciem odpowiedniej postawy wewnętrznej człowieka: przyznanie się do własnej niegodności i grzeszności. Jest to znak uznania swojej pozycji i miejsca w obliczu Boskiego majestatu i miłosierdzia, które nazywa się pokorą. W tradycji Izraela, oprócz innych znaczeń: smutku, bólu i żałoby, wyrażał go zewnętrzny gest posypania głowy popiołem. Stawiał on człowieka w prawidłowej pokornej postawie do Boga przypominając, że jest nikim (prochem) ze swoją pychą („Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”), dlatego potrzebuje nawrócenia, co przypominają słowa kapłana podczas posypania popiołem: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”.

Post, jałmużna i modlitwa

Postawa pokory (wyrażona w posypaniu głowy popiołem) wprowadza człowieka w atmosferę pustyni, czyli koniecznego odosobnienia, gdzie odbywa się powolny proces spotkania z Bogiem. Atmosferę tę stwarzają: post, jałmużna i modlitwa, trzy podstawowe biblijne działania człowieka jako swoiste znaki jego nawrócenia i pokory. Wszystkie te elementy były wcześniej wykorzystywane przez proroków Izraela i świętych Kościoła, już nie mówiąc o samym Jezusie, który na pustyni pościł i modlił się, by w swoim czasie oddać swoje życie na krzyżu. Działania te w efekcie są wyrazem naszej miłości, wewnętrznej zadumy i powagi nad tajemnicami zbawienia, które wprowadzają w samo centrum środowiska Bożego. One w sumie stanowią treść przebywania na pustynnym odosobnieniu, by uczyć nas słuchania woli Bożej i wrażliwości na prawdziwe potrzeby drugiego człowieka.

Kolor fioletowy

Wielkopostną atmosferę przebywania człowieka na pustyni oddaje kolor krwi (czerwony) zmieszany z niebiańskim celem (niebieski), czyli: fiolet, znak żałoby i smutku, mozolnej pracy i udręki, typowej dla środowiska pustynnego, gdzie wszystko jest wybrakowane i o wszystko trzeba walczyć, by w końcu cieszyć się owocami spotkania z Bogiem. Jest to zarazem znak przelania krwi Syna Bożego, który obniżył nam wyżyny błękitnego nieba.

Nabożeństwo Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali

Trzy podstawowe działania wielkopostne, tj. post, jałmużna i modlitwa, są karmione treściami zbawczymi, dzięki którym dokonało się zbawienie. Chodzi tu o nabożeństwa wielkopostne, jako formy ciągłego przypominania o miłości Bożej względem człowieka; miłości, która oddała się na krzyżu za nasze grzechy. Relacja o tej miłości, tak pieczołowicie przechowywana w sercu Matki Jezusa, zachowała się w przekazach biblijnych, i jako taka była przedmiotem medytacji mnichów i ojców pustyni. Z czasem jednak w postaci uproszczonej i ludowej stała się treścią specjalnych nabożeństw wielkopostnych: rozważania Drogi krzyżowej Jezusa Chrystusa krzewione przez zakony żebracze (XII w.), oraz pobożne rozpamiętywania Męki Pańskiej w postaci tzw. Gorzkich żali zachowanych wyjątkowo w polskiej religijności od XVIII w.

Zróbmy wszystko, abyśmy w okresie Wielkiego Postu, w który wkraczamy po raz kolejny tego roku, wykorzystali czas nam dany i stworzyli atmosferę pustyni w naszym sercu. Posypmy nasze głowy popiołem i rozpocznijmy krwawą walkę z naszymi wadami i egoizmem stosując oręż cnót i działań wielkopostnych, by spotkać Boga w głębi serca. Wspierajmy się przy tym ogniem miłości, która pchnęła Syna Bożego na krzyż, przypominając się podczas każdego nabożeństwa.

Znalezione obrazy dla zapytania wielki post symbol

Boże Narodzenie

„Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).

 

Święta Bożego Narodzenia – to święta bezgranicznej miłości Boga do człowieka.

Bóg tak bardzo nas ukochał, że przyjął naszą ludzką naturę i stał się jednym z nas.

W te Święta Bożego Narodzenia poczujmy się kochanymi przez Jezusa Chrystusa! Przyjmijmy Go do swojego życia tak, jak rodzice przyjmują nowonarodzone dziecko! Pozwólmy Bogu zająć centralne miejsce w naszym życiu! Starajmy się zawsze być z Nim i na Jego miłość odpowiadać naszą miłością.

 Radosnych Świąt Bożego Narodzenia!

Parafia pw.
Niepokalanego Poczęcia NMP w Miłkowicach
ul. Słoneczna 2
59-222 Miłkowice

Tel. 76 88 71 426

parafia-milkowice@tlen.pl

MSZE ŚWIĘTE

Niedziela

8.00
9.30
11.00
12.30
Siedliska
Miłkowice
Miłkowice
Studnica

Dni powszednie

Miłkowice: 
godz. 18.00
 
 

wtorek - sobota 

Siedliska: 
godz. 16.30

piątek X - IV

godz. 19.00

piątek: V - IX 

w każdy I piątek: VII - VIII